Wednesday, January 23, 2013

കണ്ടുവോ നീ സോക്രട്ടീസേ

പാളയം പാതയില്‍ ഒരുപിടി ചൂട്ടുമായ്
ആരെ നീ തെരയുന്നു ഗ്രീക്കിലെ  സോക്രട്ടീസേ?
ആളുന്ന പന്തത്തിന്റെ നാളത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന
നാസിക തുമ്പു കൊണ്ടാരെ നീ തെരയുന്നു?
വെളിച്ചം പോരെന്നുണ്ടോ? ഉച്ച വെയിലിന്റെ
തീക്ഷ്ണ പക്ഷങ്ങള്‍ തളര്‍ന്നുവോ വിളക്കു   പൊലിഞ്ഞുവൊ ?
കാറ്റിലാടും കരിമ്പനച്ചാ ര്‍ ത്തു പോ ലുല  -
ഞ്ഞാര്‍ത്തനായ് തെരയുന്നു ഓരോ മുഖത്തിലും.

നോക്കി നീ ദേവാലയ സമക്ഷത്തില്‍ ,
നേര്‍ച്ച കള ര്‍പ്പിച്ചിറങ്ങും ഭക്തന്മാരെ .
പേപ്പറില്‍ തുല്യം ചാര്‍ത്തുവോര്‍ , പരശതം
നോട്ടു മാലകളിട്ടു ക്ഷേമം വിളമ്പുവോര്‍ .
പെരുക്കി കിഴിക്കുവോര്‍ , കണക്കിലെ
കളികള്‍ക്ക്  കപ്പം കൊടുക്കുവോര്‍ ,
ദൈവത്തെ മുറിച്ചു വില്‍ക്കുന്നവര്‍ .
പഠിക്കുവോര്‍ , പാഠങ്ങള്‍ ചൊല്ലി ക്കൊടുക്കുവോര്‍
പിന്നെ പഠനം വില്‍ക്കുന്നവര്‍ .
രോഗിയെ കക്കുന്നവര്‍ .

ആളുകള്‍ പുഴുക്കളായ്  ഞുളഞ്ഞു  മദിക്കുന്ന
പാതയില്‍ പഴത്തൊലി പോലെ നീ മരുവുന്നു .
കണ്ടുവോ മഹാത്മാവേ നീ തേടുമാത്മാവിനെ ?
ദണ് ഡകാരണ്യ മല്ലോ പാളയപ്പെരുവഴി !

മാനുഷ്യകത്തിന്റെ പൊ രുളിലേക്കൊളിചിമ്മി
നോക്കിയ നയനങ്ങള്‍ കലങ്ങി മറിഞ്ഞുവോ?
നേര്‍ത്ത ഫാലത്തില്‍ കാലം തീര്‍ത്ത സീതങ്ങളില്‍
വേര്‍പ്പിന്റെ പെരുവെള്ള മലറി പ്പാ യു ന്നല്ലോ .
'
പ് ളേട്ടോയും' 'ക്സിനഫോണും' വന്ദിച്ചോരടികളില്‍
ചെറ്റു പറ്റിയോ മസ്തിഷ്ക വിഴുപ്പി ന്നോരങ്ങളില്‍ .
ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട റിവിന്‍ നികുംഭില
ഭേദിച്ച നാവിന്‍ തുമ്പും ഉണങ്ങി വരണ്ടുവോ?
ഒടുവില്‍ രക്തസ്സാക്ഷി മണ്‍ഡപ പ്പടികളില്‍
തരിപ്പു ബാധിച്ച കാലുമാ യിരിക്കവേ
തരിപ്പു നാവിന്‍ തുമ്പിലെ ത്തും മുമ്പുര യ്ക്കു ന്നു.
"
കോഴിയെ കൊടുക്കണം , ഞാനൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ!"

അഹല്യ



സൂര്യ വംശാത്മജാ നീ വരേണ്ടീ  വഴി
ശാര്‍ദ്ദൂല സര്‍പ്പങ്ങള്‍ മേവുന്നോരീ വഴി.
ഘോരാര്‍ക്ക രശ്മി തന്നാതപം പൊള്ളിച്ചൊ-
രായിരം വര്‍ഷം കടന്നു പോമെന്‍ വഴി.
താപമാ ണെന്നി, ലുറഞ്ഞ ദുഃഖത്തിന്റെ
തൂണീരമാണീ അഹല്യ യെന്നോര്‍ക്കുക.
നീ തൊട്ടുണര്‍ത്തേണ്ട, പാറയായ് മാറിയ
പാപിഷ്ടയല്ലീ യഹല്യ യെന്നോര്‍ക്കണം.
പാതാള വഹ്നി പോല്‍ കാളുമീ മാനസം,
പാരതന്ത്ര്യത്തിലേക്കില്ല പോകില്ല ഞാന്‍.
മീട്ടാന്‍ മറന്നൊരു വീണയായ് പോയിനി,
നാട്ടിലേക്കില്ല ഞാന്‍, കാടാണു   മല്‍ ഗൃഹം.
കാടായി മാറിയ മര്‍ത്യ മനസ്സിനെ -
ക്കാളു മാര ണ്യ ത്തിന്‍ സുരക്ഷയാണുത്തമം.


താപസ വാടത്തി ലോരോ വസന്തവും
പാരിജാതങ്ങള്‍ നിറച്ച ത്രി സന്ധ്യയില്‍,
പാലൊളി ചിന്നി മൃഗാങ്ക നിരുട്ടിന്റെ
പാവാട   തെന്നലി ലോളങ്ങള്‍  നെയ്യവേ,
കാമ്യ വനത്തിലെ കൂജന മമ്പുപോല്‍
മാമക മാനസ മെയ്തു മുറിക്കവേ,
ആരോ വിളിച്ച പോലെന്‍ മന മുന്‍ മാദ
മോഹിത യായി ഞാനന്നോ ശിലയല്ല.


മാതൃത്വ മേറാന്‍ കൊതിച്ച പൂ മെയ്യൊരു
ശാപ വച്ചസ്സി ലുടക്കി ശിലയായി.
ആയിരം സംവത്സരങ്ങള്‍ തന്‍ ഭാരവും
പേറി യാരണ്യ ഗര്‍ഭത്തിലുറങ്ങവെ,
മാറും ഋതു ക്കളില്‍ പൂക്കളും കായ്കളും
താരും തളിരു മായ് ഭൂമി പുഷ്പിക്കവേ,
വേദന തിന്നുക യായിരുന്നു ശില-
യാകാന്‍ കൊതിക്കാത്ത മാനസമെപ്പോഴും.


ത്രേതാ യുഗ ത്തിന്റെ പുണ്യമേ നീ കനി-
ഞ്ഞേകേണ്ട യാക്ളിന്ന ചുംബനം പോലുമേ.
നീ തൊട്ടുണര്‍ത്തേണ്ട  ആളി പ്പടരുമീ
ചേതോ വികാര തരംഗ മടവിയില്‍ .
വാരിപ്പുണരാന്‍ കൊതിക്കും കരങ്ങളി-
ലാസുര ശക്തി പകരേണ്ട രാഘവാ.

നീ തൊട്ടുണര്‍ത്തേണ്ടഹല്യമാരായിരം
കോടിയുണ്ടീ ദൂര ഭൂമിയിലൊ ക്കെയും. 
നാളെ നീയും ഭൂമി പുത്രിയെ കാഞ്ചന
സീതയായ് മാറ്റുന്ന നീതിമാനായിടും.
ഘോരാടലില്‍, ശിലാതന്തുക്കളില്‍ ദുഃഖ-
മൂറിയൊലിപ്പിച്ചു കന്മദമാക്കവേ,
ഓരോ യുഗത്തിലും കല്ലായി മാറുവാന്‍
നൂറാണഹല്യമാ രാക്കല്ലുടച്ചുനീ
മേലോട്ടു കെട്ടി പ്പണിയും മുറികളില്‍
രാവും പകലുമുറങ്ങട്ടെ ഗൌതമന്‍ .