Friday, October 30, 2015

ഒരു പൈങ്കിളിക്കവിത


ഇന്ദ്ര നീലാംബര വീഥിയിലമ്പിളി ചെമ്മരി യാടുമായ് വന്ന നേരം
നന്ദനാരാമ നികുഞ്ചത്തി ലെ ചെറു മഞ്ചലിൽ കാതോർത്തു ഞാനിരുന്നു.
നിൻ  പദ നിസ്വന വീചികൾ തൂമയിൽ എന്നെ പുണരുവാൻ കാത്തു നിൽകെ
മന്ദസ്മിത പ്പൂ നിലാവു പൊഴിച്ചു നീ എന്നന്തികത്തി ലണഞ്ഞു മെല്ലെ.

പന്നഗ രാജ കുമാരി നീ വീണയായ് എൻ വിരി മാറിൽ പടർന്നീടവേ
സിന്ദൂര രേഖകൾ ചാലിച്ച നിൻ ചൊടി ചെണ്ടു വിരിഞ്ഞതു ഞാനറിഞ്ഞു.
എൻ വിരൽ ചുംബന പാരിജാതങ്ങളിൽ മന്ദസ്മിതങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ നേരം
വിസ്മയ ലാവണ്യമേ വിരൽ തുമ്പിൽ നീ വിശ്ലഥ രാഗമായ് മാറിയല്ലോ!

രാവേറെയാകുന്നു, യാമങ്ങൾ പോകുന്നു, രാക്കിളി പോലുമുറക്കമായി.
നീഹാര കമ്പളം  വാരി പ്പുതച്ചിരുൾ പാടവരമ്പത്തുറക്കമായി.
നാമിരു പേരും യമുനയായ് മാറവേ, ആന്ദോളനത്തിലലിഞ്ഞീടവേ
നിൻ കപോലത്തിൽ മുഖം നോക്കു മമ്പിളി തെല്ലനു രാഗിയായ് മാറുന്നുവോ?