Sunday, July 10, 2016

അപരാഹ്നം


ഇഴകൾ പിരിഞ്ഞു പടർന്നൊരീ ശാഖിതൻ
തണലിന്റെ സാന്ത്വനം ഏറ്റു വാങ്ങീടവേ,
അകലത്തിലെങ്ങോ മുറിഞ്ഞ ഗാനത്തിന്റെ
അവസാന നാദത്തിൽ ഓർക്കുന്നു നിന്നെ ഞാൻ.

നിറമുള്ള ബാല്യ കാലത്തിൻ മണിച്ചെപ്പു
പതിയെ തുറന്നു നീ മുന്നിലെത്തീടുന്നു,
കലഹിച്ചു തല്ലി ക്കളിച്ചു നാം പിന്നെയും
 കഥയുടെ തീരത്തു കണ്ടു മുട്ടീടുന്നു.

വെയിലിന്റെ പട്ടുടുപ്പിട്ടു നാമാനാട്ടു-
വഴിയിലെ തെച്ചിപ്പഴം നുകർന്നെത്രയോ
 കഥകൾ, കടംകഥ ചൊല്ലിയിട്ടും യാത്ര-
പറയാതെ ദൂരേയ്ക്കു പോയി നീ എന്തിനോ!

ഒരുമിച്ചു നീന്തിത്തുടിച്ചൊരാ പുഴയിലൂ-
 ടൊഴുകി കടന്നുപോയ് കാലം നിലയ്ക്കാതെ,
പുളിനത്തിൽ നിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ പതിയുവാൻ
 പുഴ കാത്തിരിക്കുന്നു സായന്തനങ്ങളിൽ.

 അകലത്തിലേക്കു പറന്നു പോയെങ്കിലും
ഒരു വാക്കു ചൊല്ലാതെ നീ മറഞ്ഞെങ്കിലും
 ഒളി മങ്ങിടാത്ത നിന്നോർമ്മകൾ നെഞ്ചക-
ത്തണയാതെ കത്തുന്നു നോവിന്റെ നാളമായ്.

പഴയൊരൂഞ്ഞാലും, കിളിച്ചുണ്ടനും, ശോണ
നിനവുറങ്ങും കൊച്ചു മഞ്ചാടി വൃക്ഷവും,
ഒരു പിടി ഓർമ്മതൻ ചില്ലിട്ട ചിത്രത്തി-
ലറിയാതെ നീയുമെൻ തോഴാ കടന്നുപോയ്.

വെയിലമർന്നീടുന്നു, കാറ്റിൻ കരങ്ങളെൻ
 കവിളിൽ തലോടി കടന്നു പോയീടുന്നു,
അകലത്തിലെ നാദ വീചിയായ് നീ ഏതു
 പഥ സന്ധിയിൽ യാത്ര തുടരാൻ കൊതിക്കുന്നു?

16.06.2016

1 comment:

  1. ബാല്യകാലത്തേതാണെങ്കിലും,
    യൌവ്വന കാലത്തേതാണെങ്കിലും
    പ്രണയത്തിന്റെ ഈണം കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ
    അവ ഒരിക്കലും മുറിഞ്ഞ് പോകില്ല...

    ReplyDelete