Friday, June 10, 2016

ഇന്നലെകൾ

ആ നീല വാനിൻ കുടക്കീഴിൽ ഇന്നലെ
ഭാരം വഹിച്ചു പിപീലികാ ജാഥകൾ
പോവതു നോക്കി സ്വയം മറന്നങ്ങിനെ
തൂണുപോൽ നിന്നത് ഞാനായിരുന്നില്ല!

നീലത്തിമിംഗലം മേളിച്ചപാരമാം
ഓളപ്പരപ്പുകളെണ്ണി  ഇരുട്ടിന്റെ 
കോണി ലുറക്കെ ച്ചിരിച്ചസ്തമയത്തിന്റെ
ലാവണ്യ മൂറ്റിക്കുടിച്ചതും ഞാനല്ല!

പോയ ധനുമാസ രാവിന്റെ തീരത്തു
പൂനിലാവേറ്റു പുൽ മെത്തയിലമ്പിളി
ത്താലത്തിലെ ക്കലമാനിന്റെ കൊമ്പിലെ
തൂമയും തേടി അലഞ്ഞതും ഞാനല്ല!

നിൻ ശ്ലഥ വേണിയിൽ ഇന്ദു പുഷ്പം ചൂടി
മന്ദസ്മിതത്തിലലിഞ്ഞതും ഞാനല്ല,
പിന്നെ ചിരാതിന്റെ കള്ളക്കടക്കണ്ണ്
മെല്ലെ പൊതിഞ്ഞു തേൻ തുള്ളി നുകർന്നതും,
കള്ളനെന്നോതി നീമാറിലമർന്നാശു
ചെല്ലക്കിളി എന്നു ചൊന്നതും ഞാനല്ല!

ഇന്നലെ, ഇന്നലെ, ഇന്നലെകൾ കാല
കർമ്മ  പഥത്തിലെ ചില്ലുപാത്രം, വീണു-
ചിന്നിച്ചിതറിത്തെറിക്കുന്നു ശൂന്യമാ-
യെങ്ങോ  ലയിക്കുന്നു; ഇന്നായ് ജനിക്കുന്നു.

ഇന്നലെ ഇല്ലായിരുന്നു ഞാ നിന്നിന്റെ,
ഇന്നിന്റെ മാത്രം ആഖ്യാന മാകുന്നു ഞാൻ.
പോയ തോയത്തിന്നൊഴുക്കു തടിനിയെ
വീണ്ടും ജനിപ്പിച്ചനന്യയാക്കും പോലെ,
നീരദ പാളിക ളോരോ നിമിഷവും
മാറുവ തെങ്കിലീ ഞാനു മേവം സദാ
മാറുന്നു കോശവും, താപവും, ഉള്ളിലെ
ഭാവവും, എന്നും പുനർജ്ജനിക്കുന്നിതാ. 


07.04.2016

1 comment:

  1. ഇന്നലെ, ഇന്നലെ, ഇന്നലെകൾ കാല
    കർമ്മ പഥത്തിലെ ചില്ലുപാത്രം, വീണു-
    ചിന്നിച്ചിതറിത്തെറിക്കുന്നു ശൂന്യമാ-
    യെങ്ങോ ലയിക്കുന്നു; ഇന്നായ് ജനിക്കുന്നു.

    ഇന്നലെ ഇല്ലായിരുന്നു ഞാ നിന്നിന്റെ,
    ഇന്നിന്റെ മാത്രം ആഖ്യാന മാകുന്നു ഞാൻ.
    പോയ തോയത്തിന്നൊഴുക്കു തടിനിയെ
    വീണ്ടും ജനിപ്പിച്ചനന്യയാക്കും പോലെ,
    നീരദ പാളിക ളോരോ നിമിഷവും
    മാറുവ തെങ്കിലീ ഞാനു മേവം സദാ
    മാറുന്നു കോശവും, താപവും, ഉള്ളിലെ
    ഭാവവും, എന്നും പുനർജ്ജനിക്കുന്നിതാ...

    ReplyDelete