Wednesday, January 23, 2013

അഹല്യ



സൂര്യ വംശാത്മജാ നീ വരേണ്ടീ  വഴി
ശാര്‍ദ്ദൂല സര്‍പ്പങ്ങള്‍ മേവുന്നോരീ വഴി.
ഘോരാര്‍ക്ക രശ്മി തന്നാതപം പൊള്ളിച്ചൊ-
രായിരം വര്‍ഷം കടന്നു പോമെന്‍ വഴി.
താപമാ ണെന്നി, ലുറഞ്ഞ ദുഃഖത്തിന്റെ
തൂണീരമാണീ അഹല്യ യെന്നോര്‍ക്കുക.
നീ തൊട്ടുണര്‍ത്തേണ്ട, പാറയായ് മാറിയ
പാപിഷ്ടയല്ലീ യഹല്യ യെന്നോര്‍ക്കണം.
പാതാള വഹ്നി പോല്‍ കാളുമീ മാനസം,
പാരതന്ത്ര്യത്തിലേക്കില്ല പോകില്ല ഞാന്‍.
മീട്ടാന്‍ മറന്നൊരു വീണയായ് പോയിനി,
നാട്ടിലേക്കില്ല ഞാന്‍, കാടാണു   മല്‍ ഗൃഹം.
കാടായി മാറിയ മര്‍ത്യ മനസ്സിനെ -
ക്കാളു മാര ണ്യ ത്തിന്‍ സുരക്ഷയാണുത്തമം.


താപസ വാടത്തി ലോരോ വസന്തവും
പാരിജാതങ്ങള്‍ നിറച്ച ത്രി സന്ധ്യയില്‍,
പാലൊളി ചിന്നി മൃഗാങ്ക നിരുട്ടിന്റെ
പാവാട   തെന്നലി ലോളങ്ങള്‍  നെയ്യവേ,
കാമ്യ വനത്തിലെ കൂജന മമ്പുപോല്‍
മാമക മാനസ മെയ്തു മുറിക്കവേ,
ആരോ വിളിച്ച പോലെന്‍ മന മുന്‍ മാദ
മോഹിത യായി ഞാനന്നോ ശിലയല്ല.


മാതൃത്വ മേറാന്‍ കൊതിച്ച പൂ മെയ്യൊരു
ശാപ വച്ചസ്സി ലുടക്കി ശിലയായി.
ആയിരം സംവത്സരങ്ങള്‍ തന്‍ ഭാരവും
പേറി യാരണ്യ ഗര്‍ഭത്തിലുറങ്ങവെ,
മാറും ഋതു ക്കളില്‍ പൂക്കളും കായ്കളും
താരും തളിരു മായ് ഭൂമി പുഷ്പിക്കവേ,
വേദന തിന്നുക യായിരുന്നു ശില-
യാകാന്‍ കൊതിക്കാത്ത മാനസമെപ്പോഴും.


ത്രേതാ യുഗ ത്തിന്റെ പുണ്യമേ നീ കനി-
ഞ്ഞേകേണ്ട യാക്ളിന്ന ചുംബനം പോലുമേ.
നീ തൊട്ടുണര്‍ത്തേണ്ട  ആളി പ്പടരുമീ
ചേതോ വികാര തരംഗ മടവിയില്‍ .
വാരിപ്പുണരാന്‍ കൊതിക്കും കരങ്ങളി-
ലാസുര ശക്തി പകരേണ്ട രാഘവാ.

നീ തൊട്ടുണര്‍ത്തേണ്ടഹല്യമാരായിരം
കോടിയുണ്ടീ ദൂര ഭൂമിയിലൊ ക്കെയും. 
നാളെ നീയും ഭൂമി പുത്രിയെ കാഞ്ചന
സീതയായ് മാറ്റുന്ന നീതിമാനായിടും.
ഘോരാടലില്‍, ശിലാതന്തുക്കളില്‍ ദുഃഖ-
മൂറിയൊലിപ്പിച്ചു കന്മദമാക്കവേ,
ഓരോ യുഗത്തിലും കല്ലായി മാറുവാന്‍
നൂറാണഹല്യമാ രാക്കല്ലുടച്ചുനീ
മേലോട്ടു കെട്ടി പ്പണിയും മുറികളില്‍
രാവും പകലുമുറങ്ങട്ടെ ഗൌതമന്‍ .

1 comment: